ΔΟΥΜΠΙΑ 1821

Εκτός από τα ήδη γνωστά μέλη της οικογένειας Δουμπιώτη (Κων/νος 1793-1849, Βασιλικός 1794-1853, Νικόλαος 1796, Πολυχρόνης 1805-1832, Αθανάσιος Τσάκας 1799-1866, Βασίλειος), η έρευνα έχει αποκαλύψει και άλλα σημαντικά πρόσωπα που αξίζουν την αναγνώριση του χωριού άλλά και της ιστορίας.

      Αθανασίου Ευθύμιος : Γεννήθηκε στα Δουμπιά. Συμμετείχε στην επανάσταση της Χαλκιδικής και στη συνέχεια πολέμησε στη νότια Ελλάδα. Το 1824 παραβρέθηκε με το σώμα του Κ. Δουμπιώτη στη διαφύλαξη της Ύδρας. Ίσως ταυτίζεται με τον Ευθύμιο Θεσσαλονικιό  που το 1824 υπηρετούσε στο σώμα του Χατζηχρήστου στην περιοχή του Σαρωνικού. Τον Οκτώβρη του 1831 κατατάχτηκε στο 14^ο τάγμα, όπου υπηρέτησε έως και το 1832. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους τον συναντούμε με το τάγμα του Κ. Δουμπιώτη στα Σάλωνα. Μετά την αποστράτευσή του εγκαταστάθηκε στη Σκόπελο.

         Ανδρέα Δημητράκης: Γεννήθηκε στα Δουμπιά. Το 1830 κατατάχτηκε ως στρατιώτης στον Α λόχο του 14^ου τάγματος και από το 1831 έως και το 1832 με το βαθμό του δεκανέα υπηρέτησε στο τάγμα του Κ. Δουμπιώτη. Τον Μάιο του 1831 ακολούθησε αρχικά τον Τσ. Καρατάσο στο κίνημά του, ωστόσο στις 13 Μαΐου επέστρεψε στα κυβερνητικά στρατεύματα στην περιοχή των Λιβανάτων. Το 1842 κάποιος Δημήτριος Ανδριανού από τη Μακεδονία, κάτοικος Αθηνών, τιμήθηκε με σιδερένιο αριστείο, ίσως πρόκειται για το ίδιο άτομο.
       Βασιλείου Στέριος : Γεννήθηκε γύρω στο 1802 στα Δουμπιά. Συμμετείχε με τους συγχωριανούς του στην επανάσταση της Χαλκιδικής και μετά την καταστροφή της Κασσάνδρας κατέφυγε στις Σποράδες. Το 1824 συμμετείχε με το σώμα του Κ. Δουμπιώτη στη διαφύλαξη της Ύδρας. Τον Σεπτέμβριο του 1828 τον συναντούμε ως στρατιώτη να ταξιδεύει από τη Σκόπελο στη Γλώσσα. Την περίοδο 1831-32 υπηρέτησε ως στρατιώτης στο 14^ο τάγμα υπό τον Κ. Δουμπιώτη. Μετά το 1836 κατατάχτηκε στον 1^ο λόχο του 3ου τάγματος οροφυλακής Φθιώτιδας, όπου υπηρέτησε μέχρι και το 1841. Μετά την αποστράτευσή του κατά πάσα πιθανότητα εγκαταστάθηκε στη Σκόπελο.
      Γεωργίου Νικόλαος : Γεννήθηκε στα Δουμπιά. Ίσως ταυτίζεται με τον Νικόλαο Γεωργίου που το 1824 συμμετείχε με το σώμα του Κ. Δουμπιώτη στη διαφύλαξη της Ύδρας. Γύρω στα τέλη του 1831 τοποθετήθηκε στον Δ λόχο του 16^ου τάγματος. Τον Μάρτιο του 1832 μετατέθηκε στο νεοσύστατο τάγμα του Αθ. Βλαχομιχάλη και αργότερα τον ίδιο χρόνο μετατέθηκε από στρατιώτη σε υπολοχαγό του τάγματος του Γ. Ζορμπά. Το ίδιο έτος μετατέθηκε στο τάγμα του Ι. Χιμευτού. Το 1837 υπηρετούσε ως στρατιώτης στην εθνοφυλακή Λαμίας, το ίδιο έτος αναφέρεται σε ως κάτοικος Αθηνών δικαιούχος για την απονομή σιδερένιου αριστείου.
      Δημητρίου Αντώνιος : Γεννήθηκε το 1804 στα Δουμπιά. Σε νεαρή ηλικία συμμετείχε στην επανάσταση της Χαλκιδικής και μετά την καταστροφή της Κασσάνδρας κατέφυγε στη Σκόπελο. Το 1824 έλαβε μέρος με το σώμα του Κ. Δουμπιώτη στη διαφύλαξη της Ύδρας. Το 1828 κατατάχτηκε ως πένταρχος στην 6η εκατονταρχία του σώματος των Ολυμπίων υπό τον Αποστολάρα. Στις 11/10/1828 προβιβάστηκε από πένταρχος σε δωδέκαρχο της Ι εκατονταρχίας της Ζ χιλιαρχίας, υπό τον Αθ.Χαλκιώτη.  Το 1829 ήταν δωδέκαρχος στην Ε εκατονταρχία της Β πεντακοσιαρχίας του Αποστολάρα. Το 1830 τοποθετήθηκε ως στρατιώτης στον Δ λόχο του 16^ου τάγματος. Τον Σεπτέμβριο του 1832 την εντοπίζουμε ως δεκανέα στο τάγμα του Δήμου Τζαχείλα στη Λιβαδειά.
     Δημητρίου Δήμος : Γεννήθηκε στα Δουμπιά. Μετά την καταστροφή της Χαλκιδικής κατέφυγε στις Σποράδες Το 1829 αναφέρεται ως «εμποροστρατιώτης» κάτοικος Γλώσσας Σκοπέλου.
     Δουμπιώτης Νικόλαος του Ιωάννη : Γεννήθηκε το 1813 στα Δουμπιά. Σε μικρή ηλικία έφυγε από το χωριό λόγω της επανάστασης.Το 1843 υπηρετούσε ως στρατιώτης στην οροφυλακή Εύβοιας στον ελαφρό λόχο του Γεωργίου Αγγελή.
      Κωνσταντίνου Γεώργιος : Γεννήθηκε γύρω στο 1809 στα Δουμπιά. Το 1828 κατατάχτηκε ως στρατιώτης στην πεντακοσιαρχία του Αθ.Τζουρά Χορμοβίτη. Το 1830 τοποθετήθηκε στρατιώτης στον Α λόχο του 12^ου τάγματος και το 1831 μετατέθηκε στο τάγμα του χιλιάρχου Κ. Δουμπιώτη, εκεί υπηρέτησε ως και τον Μάρτιο του 1832, όταν μετατέθηκε στο νεοσύστατο τάγμα του Αθ. Βλαχομιχάλη.
    Κωνσταντίνου Ευθύμιος : Γεννήθηκε στα Δουμπιά. Ίσως γίνεται σύγχιση με τον Κωνσταντίνου Ευστάθιο. Μετά την καταστροφή της Κασσάνδρας κατέφυγε στη Σκόπελο. Το 1829 αναφέρεται ως στρατιώτης. Επίσης τον Φεβρουάριο του 1830 εμφανίζεται να ταξιδεύει στη Σύρα.
      Νικολάου Ιωάννης : Γεννήθηκε στα Δουμπιά. Μετά την πτώση της Κασσάνδρας κατέφυγε στις Σποράδες. Το 1831 κατατάχτηκε ως στρατιώτης στο 14^ο τάγμα του χιλιάρχου Κ. Δουμπιώτη, όπου υπηρέτησε έως και το 1832.
    Αθανασίου Ευθύμιος : Γεννήθηκε στα Δουμπιά. Συμμετείχε στην επανάσταση της Χαλκιδικής και στη συνέχεια πολέμησε στη νότια Ελλάδα. Το 1824 παραβρέθηκε με το σώμα του Κ. Δουμπιώτη στη διαφύλαξη της Ύδρας. Ίσως ταυτίζεται με τον Ευθύμιο Θεσσαλονικιό  που το 1824 υπηρετούσε στο σώμα του Χατζηχρήστου στην περιοχή του Σαρωνικού. Τον Οκτώβρη του 1831 κατατάχτηκε στο 14^ο τάγμα, όπου υπηρέτησε έως και το 1832. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους τον συναντούμε με το τάγμα του Κ. Δουμπιώτη στα Σάλωνα. Μετά την αποστράτευσή του εγκαταστάθηκε στη Σκόπελο.
 

Οικογένεια Δουμπιώτη

Σφραγίδα Κωνσταντίνου Δουμπιώτη 1822

http://www.youtube.com/watch?v=P56kVORWWWo&feature=BFa&list=PL8703F5494800FD24&index=6

Εκτός από τους παραπάνω αγωνιστές της οικογένειας τον Κωνσταντίνο (1793-1849), τον Βασιλικό (1794-1853) και τον Νικόλαο (1796), υπήρξαν σημαντικοί αγωνιστές και τα υπόλοιπα αδέλφια όπως ο Στέργιος (θετός πατέρας του Κοσμά Δουμπιώτη), ο οποίος σκοτώθηκε νωρίς, άγνωστο που, σε κάποια από τις μάχες, ο Γεώργιος, ο Χαρίτωνας, για τους οποίος δεν υπάρχουν στοιχεία και τέλος ο μικρότερος γιος της οικογένειας Πολυχρόνης ή Μπολιώτας (1806-1832). Ο Πολυχρόνης ήταν ίσως ο πιο άτυχος καθώς επέζησε των μεγάλων μαχών και σκοτώθηκε κατά της διάρκεια του εμφυλίου στην Αράχωβα το 1832

Πρόεδροι κοινότητας Δουμπιών 19ος-20ος αιώνας

1888 Τσιουρέλας Ιωάννης Γεωργάκη
1890 Τσιουρέλας Ευάγγελος Γεωργάκη
1891 Κυπαρίσσης Νικόλαος
1894 Τσιουρέλας Ευάγγελος
1896 Τσιουρέλας Αργύρης Γεωργάκη
1903 Διαμαντής Χρήστος
1905 Σγούρος Εμμανουήλ Τάσιου
1907 Τσιουρέλας Τριαντάφυλλος
1924 Τσιουρέλας Αθανάσιος Παναγιώτη
1931 Μπαΐρας Αθανάσιος
1932 Τράκας Γεώργιος
1933 Δημήτριος Σγούρος
1934 Παπαδημητρίου Αστέριος
1935 Τσιουκάλας Θεμιστοκλής
1936 Σαπουνάς Χρήστος
1937 Πλιάκος Δημήτριος του Κωνσταντίνου
1938-1941 Παπαδημητρίου Αστέριος
1945 Αστεριάδης Ηρακλής
1946 Τσιαράπας Ηρακλής
1948 Γεραντζής Διαμαντής
1949-52 Αστεριάδης Αστέριος
1952-62 Μητσιάς Μιλτιάδης
1962-64 Μπαμπάλας Σαραφιανός
1964-72 Πιπεράς Αστέριος
1972-74 Πλιάκος Κωνσταντίνος
1974-75 Ρούβαλης Σπύρος
1975-78 Πασχάλης Παναγιώτης
1979-82 Παπάς Στεργιανός
1983-90 Πλιάκος Αστέριος

Kωνσταντίνος Θεοφίλου Δουμπιώτης 1793-1848

Ο Κωνσταντίνος Θεοφίλου Δουμπιώτης γεννήθηκε το 1793 στα Δουμπιά της Χαλκιδικής. Σύμφωνα με την αίτηση της συζύγου του Σουλτάνας, που κατατέθηκε το 1865, πριν την έναρξη της επανάστασης ο Κωνσταντίνος υπηρετούσε την οθωμανική διοίκηση της Χαλκιδικής ως σούμπασης στα Μαδεμοχώρια. Μαζί με τα αδέλφια του Βασιλικό (1794-1853), Στέργιο, Νικόλαο (1796), Πολυχρόνη (1806-1832) και άλλους Δουμπιώτες και Μαδεμοχωρίτες, υπό την αρχηγία του Εμμανουήλ Παπά κήρυξαν την επανάσταση στη βόρειο Χαλκιδική το 1821. Μετά τον χαλασμό της Χαλκιδικής, το Νοέμβριο του 1821, σύμφωνα με μαρτυρία του Νικολάου Δουμπιώτη, ο Κωνσταντίνος μετέβη στη Νάουσα, όπου μαζί με τον Καρατάσο οργάνωσαν την εκεί επανάσταση. Μετά την καταστροφή και της Νάουσας το 1822, μέσω Ασπροποτάμου και Ζαγοράς κατέφυγε στη Σκόπελο. Η παλαιότερη γραπτή αναφορά του ονόματός του εντοπίζεται σε έγγραφο του μουσείου Μπενάκη και τοποθετείται χρονικά τον Μάιο του 1822. Πρόκειται για την ανταλλαγή ενός Οθωμανού αιχμαλώτου στη Σκόπελο. Ο Κωνσταντίνος συμμετείχε με τον Καρατάσο και άλλους Μακεδόνες οπλαρχηγούς σε πολλές μάχες στη νότιο και κεντρική Ελλάδα, όπως στη Σκιάθο το 1823 κατά του Τοπάλ πασά, στο Νεόκαστρο της Πελοποννήσου το 1825 κατά του Ιμπραήμ, στη διαφύλαξη της Ύδρας 1824-25, στο Τρίκερι το 1823 και το 1827, στην Αταλάντη το 1827, στα Βρυσάκια της Εύβοιας το 1822, στην Αράχωβα το 1832, στη Θήβα. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου του 1825 πολέμησε με την παράταξη του Κωλέττη στην Πελοπόννησο, από την περίοδο αυτή σώζονται αρκετές επιστολές που σκιαγραφούν την πορεία του με τα στρατεύματα του Κωλέττη. Τον Μάρτιο του 1825 έπειτα από εισήγηση του Κωλέττη, ονομάστηκε στρατηγός. Για κάποιο χρονικό διάστημα, μεταξύ 1826-1828, σύμφωνα με κατηγορίες που του αποδόθηκαν, έδρασε ως πειρατής. Φυλακίστηκε από τον Καποδίστρια στις φυλακές της Αίγινας 1828-1829 με αποτέλεσμα να μην προβιβαστεί και να χάσει την τοποθέτησή του στον τακτικό στρατό. Από το 1822 έως και το 1828 ήταν εγκατεστημένος στην Γλώσσα Σκοπέλου, από όπου, όταν τον καλούσε η κεντρική διοίκηση, μετέβαινε στα σημεία των μαχών. Στη Σκόπελο για άγνωστο χρονικό διάστημα διετέλεσε πολιτάρχης, συμπεριφερόμενος ωστόσο αυταρχικά στους κατοίκους, οι οποίοι το 1826 ζήτησαν από την τότε κυβέρνηση την απαλλαγή από τα καθήκοντά του. Μετά την αποφυλάκισή του, τον Φεβρουάριο του 1829, διορίστηκε πεντακοσίαρχος στο τάγμα του Τσάμη Καρατάσου και το Νοέμβριο του 1831 διορίστηκε διοικητής του 14ου τάγματος. Το ίδιο έτος ακολούθησε αρχικά τον Τσάμη Καρατάσο στο κίνημα που διοργάνωσε έναντι του Αυγουστίνου Καποδίστρια, ωστόσο λίγο αργότερα επανήλθε στον τακτικό στρατό. Τον Ιανουάριο του 1832 πολιορκήθηκε από τον Πετσάβα στην Δαύλεια. Το 1833 ο Κωνσταντίνος συμμετείχε με την πλευρά του Κολοκοτρώνη στην επανάσταση κατά της Αντιβασιλείας, συνελήφθη και αυτός μαζί του, ωστόσο χάρη στην παρέμβαση του Κωλέττη απελευθερώθηκε και γλίτωσε την δίκη. Μετά την διάλυση των ταγμάτων, το 1836 τοποθετήθηκε ως ανθυπολοχαγός στη Β' τετραρχία Χαλκίδας με λοχαγό τον Κριεζώτη. Στη Χαλκίδα εγκαταστάθηκε μόνιμα μαζί με την οικογένειά του σε σπίτι δίπλα από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Αποστρατεύτηκε το 1840 και πέθανε λίγο πριν το 1865 στη Χαλκίδα. Η προσφορά του στον αγώνα αναγνωρίστηκε καθώς αναγορεύτηκε σε αξιωματικό τέταρτης τάξεως. Ο Κωνσταντίνος, μαζί με τον Γοματιανό οπλαρχηγό Αποστολάρα Βασιλείου, ήταν ο μοναδικός Χαλκιδικιώτη που πήρε βαθμό πεντακοσίαρχου στο νεοσύστατο στράτευμα. Το όνομα του αναφέρεται στους φακέλους τουλάχιστον 70 αγωνιστών. Με τη σύζυγό του Σουλτάνα απέκτησε τρία κορίτσια, τα δύο γεννήθηκαν μετά το 1847. Μια από τις κόρες του παντρεύτηκε έναν από τους γιους του οπλαρχηγού Αγγελή Γάτσου.

Μια φωτογραφία και σφραγίδα του 1898 από τα Δουμπιά

Η υπογραφή του Αργύρη Τσιουρέλα

Η σφραγίδα του Αργύρη Τσιουρέλα με το όνομά του με οθωμανικούς χαρακτήρες

Η παραπάνω φωτογραφία είναι η παλαιότερη του χωριού. τραβήχτηκε γύρω στο 1898 και απεικονίζει την οικογένεια του Αργύρη Τσιουρέλα.

Ο Αργύρης γιος του Γεωργάκη και της Σύρμως Τσιουρέλα γεννήθηκε γύρω στο 1840/50 και πέθανε το 1903/1904, νυμφεύτηκε τη Μαρία Παπαγρηγορίου από τον Γεροπλάτανο και απέκτησε τρία γνωστά παιδιά, τον Γιώργο (1870-μετά το 1920), τον Αστέριο (1883-μετά το 1925) και την Χαρίκλεια (1879-1956).

Ο Αργύρης απέκτησε μεγάλη ακίνητη περιουσία καθώς, όπως αναφέρουν διάφορες μαρτυρίες, ασχολήθηκε επιτυχώς με το εμπόριο. Παράλληλα λόγω των καλών σχέσεων που είχε με τις τοπικές Τουρκικές αρχές, έλυνε και έδενε στην περιοχή. Λόγω των παραπάνω ονομάστηκε χαρακτηριστικά από τους Δουμπιώτες "πασάς", για πολλά χρόνια διετέλεσε μουχτάρης (πρόεδρος) του χωριού.

Από τα παιδιά του, ο Αστέριος απεβίωσε άγαμος απολαμβάνοντας την περιουσία του πατέρα του. Ο Γεώργιος μετακόμισε και νυμφεύτηκε στη Γαλάτιστα, όπου άλλαξε το επώνυμό του από Τσιουρέλας σε Δουμπιώτης, ασχολήθηκε και αυτός με το εμπόριο. Η Χαρίκλεια φημισμένη για την ομορφιά της, έκανε δύο γάμους αρχικά νυμφεύτηκε τον Ζαφείρη Ζαφειρόπουλο από τη Γαλάτιστα και αργότερα τον Μιχαήλ Σοφονίου από τον Πολύγυρο, όπου απέβίωσε το 1956.

Τα δύο σπίτια του Αργύρη σήμερα κατέχουν, το παλιό ο Αστέριος Πιπεράς, στις βρύσες, και το δεύτερο και μεγαλύτερο ο Κωνσταντίνος Πιπεράς, πρόκειται για το μεγάλο σπίτι με τα καμαρωτά παράθυρα στην πλατεία του χωριού.

Κτήτορες Αγίας Παρασκευής Δουμπιών

ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ 1884

Σύμφωνα με το φιρμάνι του 1851 ο ναός της Αγίας Παρασκευής Δουμπιών οικοδομήθηκε εκ βάθρων προφανώς λόγω της καταστροφής του το 1821 κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Στην πρόθεση του ναού υπάρχει εικόνα, η οποία σε επιγραφή αναφέρει το γεγονός της ανοικοδόμησης και περιέχει τα δίπτυχα, τα ονόματα δηλαδή των ζώντων και τεθνεώτων κτητόρων του ναού. Η συγκεκριμένη εικόνα, κατασκευασμένη κατά πάσα πιθανότητα πολύ αργότερα από το 1852, ίσως την δεκαετία του 1880, αποτελεί σημαντική πηγή πληροφοριών για τα ονόματα των κατοίκων του χωριού που μέχρι λίγο καιρό πριν αγνοούσαμε. Αναφέρουμε αρχικά τους κεκοιμημένους κτήτορες οι οποίοι λόγω του κοινού ονόματος που φέρουν οι περισσότεροι, είναι δύσκολο να ταυτιστούν με τα επώνυμά τους.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΑΣΑΝΟΥ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΑΝΟΥΔΑ, ΧΑΙΔΩ, ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΚΥΠΑΡΙΣΣΗΣ (ΜΠΗΓΙΝΑΣ), ΣΤΑΛΑΜΩ, ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ, ΑΛΕΞΙΟΣ (ΠΙΤΣΙΟΡΛΑΣ), ΜΥΡΣΙΝΑ, ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ, ΑΡΓΥΡΗΣ (ΤΣΙΟΥΡΕΛΑΣ), ΣΤΑΥΡΙΝΟΣ (ΤΡΑΚΑΣ), ΔΑΦΝΗ, ΜΗΤΣΙΟΣ (ΣΑΠΟΥΝΑΣ), ΑΦΕΝΔΡΑ, ΜΟΥΣΚΙΑΝΗ, ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ, ΑΒΡΑΜΠΕΚΙΝΑ, ΑΣΤΕΡΙΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ, ΜΑΡΙΑ, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ (ΤΣΟΛΑΚΗΣ), ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΣΚΟΝΔΡΑΝΗΣ), ΑΣΑΝΟΥ (ΤΣΟΛΑΚΗ), ΑΣΗΜΙΝΑ, ΧΡΥΣΙΤΣΑ, ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΑΓΓΕΛΟΣ, ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ (ΜΠΑΪΡΑΣ), ΜΠΟΖΙΣ, ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΑΡΧΙΕΡΕΑΣ (ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΙΑΣ?), ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, ΠΛΟΥΜΩ (ΣΓΟΥΡΟΥ), ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ

οι ζώντες κτήτορες τον καιρό που ιστορήθηκε η εικόνα ήταν οι εξής:

ΤΑΣΙΟΣ (ΖΗΚΟΣ), ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ (ΜΠΗΓΙΝΑΣ), ΜΥΡΣΙΝΑ, ΣΙΜΩΝΗΣ, ΑΣΤΕΡΙΟΣ, ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΣΓΟΥΡΟΣ?), ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ (ΣΑΠΟΥΝΑΣ), ΑΣΤΕΡΙΟΣ, ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΦΩΤΗ, ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ (ΜΗΤΣΙΑΣ), ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΠΕΪΟΥ (ΤΣΙΟΥΚΑΛΑΣ)

Αύριο είναι η γιορτή της Αγίας Άννας ας θυμηθούμε τις Άννες του χωριού από το παρελθόν

Άννα Γεωργίου Μητσιά (1840/50-πριν το 1920) σύζυγος Απόστολου Σαπουνά

Άννα Αθανασίου Παπά (1865-1925) σύζυγος Τριαντάφυλλου Σαπουνά (1862-1934)

Άννα Παπαβασιλείου σύζυγος Νικολάου Σαμάνη

Αννέτα Σγούρου σύζυγος Δημητρίου Γαγρίνα

Αννέτα Κωνσταντίνου Γαγρίνα (1905-1932) σύζυγος Ζαφειρίου Τσιαράπα (1900-1977)

Αννέτα Γεωργάκη Κουτσού 1897-1943

Αννέτα Δημητρίου Σιούτου (1900-1982) σύζυγος Γεωργίου Μόσχου

Αννέτα Γεωργίου Μπαΐρα (1900-1980) σύζυγος Εμμανουήλ Τσιαράπα (1897-1970)

Ανννέτα Αργυρίου Σαμάνη (1898-1942) σύζυγος Αθανασίου Παγωνούδη (1887-1932)

Αννέτα Αστερίου Σαπουνά (1919-1981) σύζυγος Αποστόλου Πιπερά (1913-1984)

Αννέτα Χρήστου Τσιουρέλα (1906-1929) σύζυγος Τριαντάφυλλου Πλιάκου (1898-1969)

Περασμένα μεγαλεία-Δουμπιά Χαλκιδικής μνημεία

Τελειώσαν τα κρασιά, τελειώσαν και τ'αμπέλια μείναν τα βαρέλια

Κοσμάς Δουμπιώτης 1822-1922

Ο Κοσμάς Δουμπιώτης γεννήθηκε γύρω στο 1822 στην Σκόπελο κι έγινε γνωστός κυρίως για την συμμετοχή του στην επανάσταση του Ολύμπου το 1878.
Γύρω στο 1900 εκλέχτηκε βουλευτής Σκοπέλου.

Απεβίωσε το 1922 στην Αθήνα.

Το 1912 πιθανόν επισκέφθηκε τα Δουμπιά και αφιέρωσε στο ναό της Αγίας Παρασκευής ένα αρτοφόριο, που φέρει την επιγραφή "Συνταγματάρχης Κοσμάς Δουμπιώτης 1912". Η φωτογραφία δωρήθηκε από τον Κοσμά Δουμπιώτη στον Γρηγόρη Διαμαντή.

Ιερός ναός Αγίας Παρασκευής Δουμπιών

Ο ιερός ναός Αγίας Παρασκευής Δουμπιών βρίσκεται στην ίδια θέση σε όλη τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, αυτό αποδεικνύουν τα νομίσματα του 13ου αιώνα και τα αρχιτεκτονικά μέλη που βρέθηκαν στον περίβολό του. Το 1821 κάηκε μαζί με όλο τον οικισμό και ανοικοδομήθηκε ξανά εκ βάθρων το 1852, μάλιστα σώζεται το φιρμάνι με το οποίο παρέχεται η άδεια επισκευής.
Στο ναό δεν σώζονται πολλά κειμήλια προηγούμενων αιώνων, τα πιο σημαντικά είναι ένα βιβλίο με τις θείες λειτουργίες του 1785 και ένα αντιμήνσιο του 1707, προφανώς τα παραπάνω αντικείμενα βρέθηκαν στο ναό έπειτα από κάποια δωρεά πολύ αργότερα. Επίσης σημαντικά κειμήλια για την ιστορία του χωριού, αποτελούν το αρτοφόριο του 1912, δωρεά του Συνταγματάρχη Κοσμά Δουμπιώτη και το Ευαγγέλιο του 1832.
Αξιόλογες είναι και οι 50 εικόνες του 19ου αιώνα, χαρακτηριστικά δείγματα ζωγραφικής των αγιογραφικών εργαστηρίων της Γαλάτιστας. Η παλαιότερες εικόνες είναι η Παναγία Ελεούσα και ο Παντοκράτορας που χρονολογούνται το 1853.

The temple of Saint Paraskevi is remaining in the same place since 13nth sentury.

The last phase of construction was made in 1852.

Kτητορική επιγραφή νερόμυλου οικογένειας Τσιουρέλα

Ο νερόμυλος της οικογένειας Τσιουρέλα χτίστηκε το 1888 στη θέση προϋπάρχοντος μύλου. Βρίσκεται κάτω από τις βρύσες του χωριού. Tο 1879 ο Τριαντάφυλλος Τσιουρέλας σύμφωνα με πωλητήριο που σώζεται στο αρχείο Δουμπιών αγόρασε τα μερίδια των τριών αδελφών του.

Ο νερόμυλος λειτούργησε μέχρι τη δεκαετία του 1950.

Δημοτικό Σχολείο Δουμπιά 1910/20

Το δημοτικό σχολείο Δουμπιών χτίστηκε πιθανόν τη δεκαετία του 1870 και κατεδαφίστηκε τη δεκατία του 1960.

Λειτούργησε μέχρι το 1934 οπότε και εγκαταλείφθηκε λόγω ανοικοδόμησης του νέου διδακτηρίου.

Το 1906 στο σχολείο Δουμπιών υπό την διεύθυνση του δασκάλου Χριστόδουλου Ζαχαρούδη υπήρχαν 39 μαθητές, 32 αγόρια και 7 κορίτσια καθώς επίσης και 24 νήπια.

Πρώτος γνωστός δάσκαλος στα τέλη της δεκαετίας του 1870 ήταν ο Αστέριος Αστεριάδης.

Δουμπιά 25 Μαρτίου 1963

A photo from the school of Doumbia

Doumbia okulunun resmi.

Aναζητώντας τις ρίζες-οικογένειες από Δουμπιά

Πόσοι από μας γνωρίζουμε τα ονόματα των απώτερων προγόνων μας; Ποιοι ήταν οι Δουμπιώτες που προετοίμασαν το έδαφος για την ιστορική συνέχεια των οικογενειών του χωριού; Σε αυτά το ερωτήματα απαντά η έρευνα στα οικογενειακά αρχεία και στο αρχείο της κοινότητας, παρέχοντας έτσι την δυνατότητα να γνωρίσουμε τις ρίζες μας.Παρακάτω παρατίθενται τα ονόματα των παλαιότερων γνωστών Δουμπιωτών.

Στα τέλη του 17ου αιώνα 1650-1690 γεννήθηκαν οι παρακάτω Δουμπιώτες των οποίων τα επώνυμα αγνοούμε: Ιερέας Στεριανός, Γεώργιος, Κύρκος, Αγοραστός, Ρήγας, Ζάχος, Χρυσάφω, Σμαράγδα και Αρετή. Μέσα στον 18ο αιώνα γεννήθηκαν οι παρακάτω, των οποίων τα επώνυμα επίσης αγνοούμε: πρεσβυτέρα Στράτω, Απόστολος, Ακριβός, Δούκαινα και Κορτέσα.
Αλβανός Κωνσταντίνος του Γεωργίου γεννήθηκε γύρω στα 1840 – 1850.
Αλβανός Χρήστος του Αθανασίου 1860-192/30.
Αλβανός Αδάμος 1840/50 από Ερσέκα Βορείου Ηπείρου.
Αρβανίτης Πέτρος του Θεοδώρου 1840/50.
Αστεριάδης Αστέριος του Τιμόθεου 1840/50 δάσκαλος.
Γαγρίνας Στεριανός γεννήθηκε γύρω στα 1800.
Γεραντζής Άγγγελος από Σανά 1850/60.
Γκόγκος Ευαγγελινός 1790-1800.
Γούτας Γούτας γεννήθηκε γύρω στο 1800.
Διαμαντής (Τσάκας) Δημήτριος 1770/80.
Δουμπιώτης Θεόφιλος 1760/70.
Δουμπιώτης Βασίλειος 1770/80.
Δουμπιώτης Ανδρέας 1770/80.
Ζήκος Βασιλικός 1780/90.
Θεόφιλος Θεοφίλου γεννήθηκε γύρω στο 1800.
Καραντάκης Γεώργιος από Μάνη γεννήθηκε γύρω στο 1810-20 απεβίωσε πριν το 1865.
Κονταργύρης Άγγελος 1790-1800.
Κουτσός Θεόδωρος από Θάσο 1790-1800.
Κυπαρίσσης Μόσχος 1790-1800.
Λειβαδιώτης Παναγιώτης 1859, από Λιβάδι.
Μητσιάς Μανόλης 1790-1800.
Μόσχου Εμμανουήλ από Σέρρες 1790-1800.
Μπιγηνάς Κυπαρίσσης 1780/90.
Παπαοικονόμου Βασιλικός 1800-1810.
Πασχάλης Πασχάλης του Αναστασίου 1844-1911 από Νευροκόπι.
Πιπεράς Αθανάσιος 1780/90.
Πιτσιόρλας Αλέξιος γεννημένος γύρω στο 1800.
Πλιάκος Δημητράκης 1780/90.
Σαπουνάς Αθανάσιος 1790-1800.
Σγούρος Βασιλικός γεννημένος γύρω στο 1800.
Σιμώνης Αλέξιος γεννήθηκε γύρω στο 1800.
Σκονδράνης Κωνσταντίνος 1820/30-1869.
Τζημητρέας Μόσχος γεννήθηκε γύρω στο 1790-1800 στη Μάνη.
Τράκας Σταυρινός γεννήθηκε γύρω στο 1790-1800.
Τσιαράπας Βασιλικός γεννημένος γύρω στο 1780/90.
Τσιουκάλας Θεοχάρης γεννήθηκε γύρω στο 1780-1790.
Τσιουρέλας Αργύρης γεννημένος γύρω στο 1790-1800.
Τσολάκης Θεόδωρος γεννήθηκε γύρω στο 1780/90.
Φώτης Μόσχος γεννημένος στην Όσσα του Λαγκαδά γύρω στο 1790-1800.

Οι παραπάνω Δουμπιώτες υπήρξαν ο συνδετικός κρίκος του παρελθόντος με το παρόν μας, από την πλευρά μας έχουμε την υποχρέωση αν μη τι άλλο να τους γνωρίσουμε και να τους τιμήσουμε.

Η πρώτη σφραγίδα από το τσιφλίκι Δουμπιά 1835

Η πρώτη σφραγίδα του χωριού, αναφέρει το τσιφλίκι Δουμπιά και φέρει τη χρονολογία 1835, χρησιμοποιήθηκε για 50 χρόνια, μέχρι το 1885 όταν αντικαταστάθηκε από νέα.

Η σφραγίδα εντοπίστηκε σε τρία πωλητήρια έγγραφα του αρχείου Δουμπιών που χρονολογούνται το 1852 και το 1855.

Doumbia karyesinin birinci mührü

Village's first seal 1835

Η δεύτερη σφραγίδα του χωριού 1885, αντικατέστησε την προηγούμενη

Δουμπιά ιστορία - αρχαιολογία

Η ευρύτερη περιοχή των Δουμπιών κατοικείται ήδη από τη μέση παλαιολιθική εποχή. Επιφανειακές έρευνες του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης εντόπισαν λίθινα εργαλεία από χαλαζία και πυριτόλιθο που τοποθετούνται χρονικά σε αυτήν ακριβώς την περίοδο και σήμερα εκτίθενται στην προϊστορική συλλογή του Αρχαιολογικού μουσείου Θεσσαλονίκης.
Η αμέσως επόμενη εποχή που αντιπροσωπεύεται στα Δουμπιά είναι η νεολιθική με τρεις θέσεις της νεότερης Νεολιθικής, όπου κατά καιρούς αποκαλύπτονται με την άροση λίθινα εργαλεία, πελέκεις, κεραμική, εγχάρακτες πήλινες τράπεζες κ.τ.λ.
Στη συνέχεια δύο θέσεις της Ύστερης εποχής του Χαλκού δείχνουν τη διαχρονικότητα της χρήσης του χώρου στην ευρύτερη περιοχή. Η εποχή σιδήρου έχει εντοπιστεί στα Καλίνδοια, όπου πια από τους «σκοτεινούς» αιώνες μέχρι και τα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια η κατοίκηση είναι συνεχής. Εκτός των αρχαίων Καλινδοίων, πολλές άλλες θέσεις υπάρχουν διάσπαρτες σε όλη την κτηματική περιφέρεια των Δουμπιών. Από τα ελληνιστικά χρόνια μέχρι και τα παλαιοχριστιανικά οκτώ θέσεις, πιθανόν με ερείπια αγροικιών, φανερώνουν την ιστορική συνέχεια και τη σημασία που δίνονταν από τους αρχαίους κατοίκους στον κάμπο των Δουμπιών.
Η μέση βυζαντινή εποχή μέχρι στιγμής δεν έχει δώσει αντιπροσωπευτικές ενδείξεις κατοίκησης. Από τον 11ο όμως αιώνα έως και τον 13ο νομίσματα από τον οικισμό των Δουμπιών δείχνουν ότι το χωριό υπήρχε στην ίδια θέση ήδη από εκείνη την εποχή.
Η πρώτη γραπτή μαρτυρία για τα Δουμπιά τοποθετείται το 1445 σε οθωμανική καταγραφή των χωριών της Χαλκιδικής. Σύμφωνα με την απογραφή αυτή τα Δουμπιά το 1445 είχαν 16 νοικοκυριά. Η αμέσως επόμενη απογραφή πραγματοποιήθηκε το 1519 και σύμφωνα με τα αποτελέσματά της το χωριό ανήκε ως τιμάριο στον Hayredin Bey και είχε 90 νοικοκυριά. Το 1527 ο τιμαριούχος ιδιοκτήτης του χωριού αλλάζει και εμφανίζονται τα αδέλφια Ali και Halil εγγόνια του Ishak pasa. To 1527 τα Δουμπιά διαθέτουν 133 νοικοκυριά. Σαράντα χρόνια αργότερα το 1568 ο πληθυσμός μειώνεται και σύμφωνα με την αντίστοιχή απογραφή το χωριό φέρεται να έχει 88 νοικοκυριά.
Από τον 17ο αιώνα λείπουν οι μαρτυρίες, τα χωριό συνεχίζει να υφίσταται, ωστόσο εάν λάβουμε υπόψη τον μικρό σχετικά φόρο που καταβάλει στο οθωμανικό κράτος σύμφωνα με τα ιεροδικαστικά κατάστιχα του 1695, ο πληθυσμός έχει μειωθεί σημαντικά. Η ίδια κατάσταση παρατηρείται και σε όλη τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα. Τα Δουμπιά είναι ένα μικρό χωριό με δυναμική 20 ζευγαριών για άροση. Μπορούμε με επιφύλαξη να πούμε ότι και ο αριθμός των οικογενειών θα ήταν λίγο παραπάνω από τις 20.
Με την επανάσταση της Χαλκιδικής το 1821 τα Δουμπιά όπως και τα περισσότερα χωριά υπέστησαν ολοκληρωτική καταστροφή. Οι κάτοικοι διασκορπίστηκαν και ορισμένοι κατέφυγαν στη Σκόπελο. Το 1852 οι κάτοικοι αγόρασαν το τσιφλίκι Δουμπιά από τον Μουσά Κιαζή μπέη, την ίδια χρόνια άρχισε η κατασκευή του ναού της Αγίας Παρασκευής.

The region of Doumbia has been inhabited since paleolithic era. Middle paleolithic artifacts were found during the survey project held by Aristoteleio University Archeological Department in 1995. There are also three Late Neolithic locations and mush more from late bronze age, Hellenistic and Roman period.

Το υδραγωγείο του νερόμυλου της οικογένειας Κουτσού 1865

Το υδραγωγείο του νερόμυλου της οικογένειας Κουτσού είναι ένα σπάνιο δείγμα αρχιτεκτονικής για τη Χαλκιδική, κατασκευάστηκε το 1865 και χαρακτηρίζεται από τις επτά καλοχτισμένες καμάρες, οι οποίες σταδιακά αυξάνουν το μήκος της ακτίνας του τόξου τους. Από τις επτά καμάρες σήμερα σώζονται μόνο οι τρεις με άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης, δεν αξίζει τον κόπο να διασωθούν;

Some photos from the aqueduct of Koutsou family water mill build in 1865

Koutsou ailesinin 1865 yapılmiş su değirmeni